, , , , , , , ,


  1. How leftist “anti-zionists” are allied with Israel against Syria
  2. ¿Cómo es posible que izquierdistas “anti-sionistas” sean aliados de Israel contra Siria?
  3. (Greek)
  4. Comment les « antisionistes » de gauche se sont alliés avec Israël contre la Syrie
  5. Come la sinistra “anti-sionista” si è alleata con Israele contro la Siria

By Mimi Al Laham (aka “Syrian Girl”) and Lizzie Phelan





How leftist “anti-zionists” are allied with Israel against Syria

The Myth
There has been a ridiculous notion amongst numerous left groups and those opposed to the Syrian government, that the Israeli regime does not want to see Assad fall. As self-professed “anti-zionists”, many in these groups are content to delude themselves into believing that both their enemies are on the same side. In the case of several socialist groups, they believe that this forcing of the Syrian crisis into their blanket “anti-authoritarian” narrative (regardless of the state in which they are applying that narrative to) enables them to maintain a façade of anti-imperialism.
London based socialist newspaper The Socialist Review writes: “Israel, although hostile to Syria, could depend on the Baathist regime to keep the frontier quiet. Thus criticism of Bashar is more muted in Tel Aviv.”

 And Simon Assaf of the SocialistWorker writes:

     The notion that ordinary Syrians struggling to change their country are the pawns of a ‘Western plot’ is absurd…In fact the Arab League is attempting to throw the regime a lifeline.

 This view is also pervasive amongst the Islamic opposition to the Syrian government. Rafiq A. Tschannen of the The Muslims Times writes:
    Israel believes that it would be safer under Assad regime than the new government whose credentials are unknown or the new Islamic extremist regime that would open a new war front with the Jewish state.
Israeli state media has actively fuelled this manipulation, as it has been beneficial to the Israeli state to both discredit the Syrian government in the eyes of Syrians and Arabs amongst whom cooperation with Israel has historically been a red line. Therefore the goal of these reports has been to create the false perception that Israel is uninvolved in the insurgency against the Syrian government. Similarly to how the NATO powers were keen to portray the Libyan insurgency as a “home-grown revolution”.
In this early 2011 Haaretz article entitled ‘Israel’s favourite dictator’, great lengths are taken to paint the Syrian president as a weak stooge of the Israeli state. The article regurgitates common Syrian criticisms and sources of frustration about the Syrian government’s failure to take back the Golan Heights. It even goes as far as to chastise Assad for not attacking Israel.  The irony that an Israeli paper would be critical of a president’s failure to attack Israel is apparently lost on many. All the more incredible that these anti-zionist groups have chosen to believe the spin of Israeli state media.
The Turkish based Syrian opposition, the Syrian National Council (SNC), also jumped on this bandwagon. The now deposed leader of the SNC, Burghan Ghallion told Israeli paper Ynetnews “We are convinced that the Syrian regime’s strongest ally is Israel”.
Debunking the Myth
However the following facts expose all of the above as merely a part of the psychological warfare machinery directed from Qatar, Saudi Arabia, Israel and the NATO countries, which is an essential part of the overall aggression against Syria, and that such leftists have willingly become a part of:
Israel’s most important ally, the US, has been amongst its other allies repeatedly calling for regime change in Syria
Israel’s strongest ally the United States has been pushing for regime change in Syria since before the first signs of insurrection began. Most famously in 2007, General Wesley Clarke, who served as NATO’s Supreme Allied Commander between 1997 and 2000 said he had received a memo from the US Secretary of Defense’s Office which read that the Syrian Government would be one of the seven governments the US would destroy in the subsequent five years.
The Guardian’s recent headline “Saudi Arabia plans to fund Syria rebel army” is in the typical style of the liberal media based in the NATO countries a malignant manipulation. The text of that article is specifically about plans by the US’ and by extension Israel’s most important regional allies, Qatar and Saudi Arabia, to pay the salaries of insurgents. But buried further down the very same article also reports that such support began months before. A less misleading headline therefore would replace “plans to fund” with “increases support for”, however a truthful headline would suggest external control over Syria’s insurgency has existed since its onset.
Indeed both Qatar and Saudi Arabia have a long history of hostility to the Syrian Ba’ath Party and Syrian foreign policy, a fact which is reflected in both of their leading medias (Al Jazeera and Al Arabiya respectively) severely distorted coverage of events in Syria from the outset.

 But to highlight this context would also give too much weight to the Syrian government’s consistent analysis that the crisis within its borders is externally created. A fact which leftist groups also fall over themselves trying to downplay or dismiss with the result of boosting the opposing narrative which imperialism has made dominant through its media machinery.
Why did that same Guardian article, and western leftists who claim that Assad is good for Israel fail to mention that for example in early April, the US openly pledged to double its assistance to the insurgents to the tune of an additional $12 million, under the cover of “humanitarian aid”? Or the recent US admission that it is actively arming the insurgency using Qatar as a proxy? Or that in February, solid Israeli ally British Foreign Minister William Hague pledged more equipment to the insurgents, insisting there was “no limit on what resources” Britain would provide?
It shouldn’t have to be explained to anti-Zionists that US and Israeli foreign policy is one and the same.

 Syria is a member of the Axis of Resistance, which is the only effective military resistance to Israel left. It is made up of Syria, Iran and the resistance inside Lebanon with Hizbullah at the helm. Far from being a ‘safe’ option for Israel, as Al Akhbar writer Amal Saad-Ghorayeb sets out in her three part critique of the third-way position that has seized much of the western left, Syria has consistently put itself on the frontline, risking its own survival, and has been involved in every Arab-Israeli conflict since they took power. Syria has been the strongest supporter of the Lebanese resistance movements against Israeli occupation; Hizbullah has repeatedly unequivocally attributed its ability to effectively win the 2006 war against Israeli invasion of Lebanon to its support from Syria and Iran.

A year since the beginning of the insurrection in Syria, the ridiculous notion that Israel was not pursuing regime change in Syria began to crumble. Israeli Intelligence Minister, Dan Meridor was quoted on Israeli radio, pointing out what was obvious all along: Regime change in Syria would break the Iran-Syria mutual defence pact thereby isolating Iran and cutting the supply of arms to Hezbollah. Finally, Israel’s greatest adversary, Syria, would be crippled.

This was not reported in Israeli mass media, which ensured that the lid was kept on the obvious, clearly in the knowledge that it would make the position of the insurgent’s self-professed anti-zionist cheerleaders in the west and Arab world more untenable. Yet those cheerleaders who maintain that Assad is good for Israel have been unable to reconcile then why Israel relentlessly beats the war drums against one of Syria’s most important allies, Iran.

Aside from wanting to get rid of Assad to secure military hegemony of the region, Israel also has an economic interest in scarpering the Syria, Iran, Iraq oil pipeline which would rival both Israel’s BTC pipeline and the eternally fledgling plans for Europe’s Nabucco pipeline.

With increasing momentum, the already tenuous facade of being pro-Assad in the Israeli media began to crumble and increasingly, voices within the Syrian opposition have been crossing the red line of sounding friendly towards Israel.

MK Yitzhak Herzog, who has previously held ministerial posts in Israeli parliament, said that Syrian opposition leaders have told him they want peace with Israel after Syrian President Bashar al Assad falls.

Indeed, SNC member Bassma Kodmani attended the 2012 Bilderberg conference where regime change in Syria was on the agenda. Kodmani has previously called for friendly relations between Syria and Israel on a French talk show, going as far as to say: ‘We need Israel in the region’.


Another SNC member, Ammar Abdulhamid  declared his support for friendly relations between Israel and Syria in an interview with Israeli news paper Ynetnews.

Earlier this year a telephone conversation between the SNC’s Radwan Ziyade and Mouhammad Abdallah emerged where they begged Israeli Defense Minister Ehud Barack for more support.

Outside the SNC the children of former leadership figures now in opposition have joined the pro-Israel rat race. Ribal al-Assad, the son of Bashar Assad’s uncle and exiled former vice-president Rifaat al-Asaad welcomed the possibility of Syria making peace with Israel. And son of former Syrian prime minister Nofal Al-Dawalibi, said in an interview on Israeli radio that the Syrian people want peace with Israel. Dawalibi formed the “Free Syrian Transitional National Government”, another external opposition group rivaling the SNC for power in a situation where the Syrian government falls. This sectarian infighting and disunity, that is a mirror of post-Gaddafi Libya, is now threatening to plague the Syria.

Lower down the opposition hierarchy, pro-Israel voices are still to be found.

Syrian Danny Abdul-Dayem, the almost one-hit-wonder unofficial spokesman for the FSA, appeared on CNN begging Israel to Attack Syria.

And in an interview with Israel’s Channel 2, Sheikh Abdullah Tamimi, an exiled Imam from the Syrian city of Homs, said that the Syrian Opposition does not have any enmity towards Israel. Tamimi proceeded to request monetary and military support for Sunnis in Syria and Lebanon.

Socialists chosen to be blind to the fact that prominent Zionists have been backing the Syrian insurgency since its inception.

US Senator John Mccain and Joe Lieberman, both well known to be close friends of the zionist entity, met with the SNC and Syrian insurgents on the Turkish border, then called for the US to arm them. In fact Joe Lieberman has been calling for war against Syria since 2011.

 Another well known zionist Bernard Henri-Levy, who spear-headed the destruction of Libya by NATO aerial bombardment, has also called for an attack on Syria.

More recently voices within the Israeli government have been more vocal and demanding in their desire to see the Syrian government’s replacement with a more friendly puppet regime.

 Israeli President Shimon Peres, upon receiving the ‘Medal of Freedom’ from US President Barack Obama, said that the world had to get rid of Assad. That he was receiving such a medal requires its own article dedicated to psychoanalyzing such an event, but that he could also claim, while being part of a system that is responsible for some of the gravest abuses to humankind in history, that from a “human” point of view Assad must go, should really get so-called anti-Zionists thinking.

Other members of the Israeli government, such as Israeli Vice Prime Minister, Shaul Mofaz, urged world powers to mount a Libya style regime change in Syria.
And Israeli defense minister Ehud Barack called for the ‘world to act’ to remove Assad while Israeli Deputy Foreign Minister Danny Ayalon accused the “world” of wrong doing for failing to act against the Syrian government and then offered Israel “assistance” for Syrian ‘refugees’.

Finally, Israeli Deputy Foreign Minister Danny Ayalon accused the ‘world’ of wrong doing for failing to act against the Syrian government. Then offered Israel offered ‘assistance’ for Syrian ‘refugees’.  Thinly euphemism for arming insurgents on the border.


In spite of the overt desire of the US government for regime change in Syria, which they have made clear time and time again, Israel has obvious economic and military interests Israel has for pursuing regime change in Syria, most notably the the break up of the Axis of Resistance and the destruction of plans for rival oil pipelines. Despite numerous public statements by Syrian opposition members that they are pro-israel and the multitude of Israeli government officials calling for the fall of the Syrian government as well as zionist lobbyists and key zionist figures like Bernard Henri-Levy backing the insurgency, so called ‘anti-zionist’ Socialists and Islamic groups persist in their claim that Israel has no stake in regime change in Syria and that the insurgency inside Syria is from the grass roots. Though all information contrary to this delusion is in clear sight, it seems that the socialist and Islamic groups are willingly blind.

This position becomes increasingly untenable however, most recently in light of the murder of Syria’s Deputy Defence Minister Asef Shawkat, which along with the simultaneous murder of Defence Minister Raoud Dajiha and Assistant to the Vice President Hassan Turkomani, which the Syrian government laid the responsibility for squarely at the doors of Israel, Saudi Arabia and Qatar, as new information has come to light as revealed by Al Akhbar editor-in-chief Ibrahim al-Amin.

In an article published today, Amin writes of Shawkat, that in spite of the incessant attempts by the US, Israel et al to demonise him, he in fact,

    played a major role in resisting Israeli occupation in and around Palestine. Right to the end, he took practical charge of meeting the needs of the resistance forces in Palestine and Lebanon, and of their members and cadres in Syria. He oversaw everything from their accommodation and transportation, to their training camps and provisions, and arranging for cadres from inside Palestine to come to the country secretly for training.

     For the resistance in Lebanon, Shawkat was a true partner, providing whatever assistance was needed without needing orders or approval from the leadership. He was a central player in the June 2006 war. He spent the entire time in the central operations room that was set up in line with a directive by Assad to supply the resistance with whatever weapons it wanted, notably missiles, from Syrian army stocks. Shawkat and other officers and men of the Syrian army – including Muhammad Suleiman who was assassinated by the Mossad on the Syrian coast in 2008 – spent weeks coordinating the supply operation which helped the resistance achieve the successes that led to the defeat of Israel.


    Despite the accusations levelled against Asef Shawkat regarding security, political or other matters, for Imad Mughniyeh, the assassinated military leader of Hezbollah, he was just another comrade, a modest man who would bow when shaking hands with Hassan Nasrallah, and liked to hear the news from Palestine last thing at night.

However anti-zionist one proclaims to be, there are few in this world that can claim to have done as much as the above for the Palestinian Resistance to the zionist entity. But having proven to wilfully ignore all of the facts of Syria’s long history of resistance to Israel, it is a great tragedy that those who cling on to the argument dealt with in this essay, would only perhaps be able to let go of it should Syria fall and then the reality of Palestine’s total military abandonment would be all to devastatingly clear to see.


¿Cómo es posible que izquierdistas “anti-sionistas” sean aliados de Israel contra Siria?

Traducido por Amigos de Siria

El mito

Ha habido una idea ridícula entre los numerosos grupos de izquierda y aquellos que se oponen al gobierno sirio: que el régimen israelí no quiere ver la caída de Assad. Como auto-proclamados “anti-sionistas”, muchos de estos grupos están satisfechos engañándose a sí mismos con la idea de que ambos de “enemigos” suyos están en el mismo lado. En el caso de varios grupos socialistas, creen que forzando su retórica “anti-autoritaria” en su explicación de la crisis de Siria (sin importar las circunstancias en las que se está aplicando dicha retórica) mantienen una fachada de lucha anti-imperialista.

El periódico socialista La Revista Socialista , con sede en Londres, escribe:
    Israel, aunque hostil a Siria, podría depender del régimen baasista para mantener tranquila su frontera. Por ello, la crítica a Bashar es más moderada en Tel Aviv.

Y Simon Assaf de la SocialistWorker escribe:

    La idea de que los sirios comunes que luchan por cambiar su país son peones de un “complot occidental” es absurda … De hecho, la Liga Árabe está tratando de alargar la vida del régimen.

Esta visión también está arraigada entre la oposición “islamista” al gobierno sirio.Rafiq A. Tschannen de The Muslim Times escribe:

    Israel cree que estaría más seguro bajo el régimen de Assad que con un nuevo gobierno cuyas credenciales son desconocidas o con un nuevo régimen islámico extremista que abriría un nuevo frente bélico con el Estado judío.

Medios de comunicación israelíes han estado impulsado activamente esta manipulación, ya que ha sido beneficioso para el Estado de Israel desacreditar al gobierno sirio a los ojos de los sirios y los árabes entre los cuales la cooperación con Israel ha sido históricamente una línea roja. Por lo tanto, el objetivo de estos informes ha sido la de crear la falsa percepción de que Israel no está involucrado en la insurgencia contra el gobierno sirio. De manera similar a cómo las potencias de la OTAN estaban dispuestas a retratar a la insurgencia de Libia como una “revolución popular de cosecha propia”.

A principios de 2011 el artículo de Haaretz titulado “el dictador favorito de Israel “, hace grandes esfuerzos para pintar el presidente sirio como un títere débil del Estado de Israel. El artículo está lleno de críticas de sirios comunes que sienten frustración por el fracaso del gobierno sirio para recuperar los Altos del Golán. Incluso va tan lejos como para castigar a Assad por no atacar a Israel. La ironía de que un diario israelí critica el fracaso de un presidente para atacar a Israel pasa desapercibida para muchos. Aún más increíble es que estos grupos anti-sionistas han optado por creer a los medios de comunicación del Estado de Israel.

El grupo de la oposición basado en Turquía, el Consejo Nacional Sirio (CNS), también se subió al tren.El ahora depuesto líder del CNS, Burghan Ghallion dijo al periódico israelí Ynetnews: “Estamos convencidos de que el aliado más fuerte del régimen sirio es Israel”.

Desmontando el mito

Sin embargo, los hechos siguientes exponen todo lo anterior como una mera parte de la maquinaria de guerra psicológica dirigida desde Qatar, Arabia Saudita, Israel y los países de la OTAN, que es una parte esencial de la agresión en general en contra de Siria, y de la que los izquierdistas se han convertido en parte voluntariamente:

El aliado más importante de Israel, los EE.UU., ha instado en repetidas ocasiones a sus aliados a la necesidad de un cambio de régimen en Siria.

El principal aliado de Israel los Estados Unidos ha estado presionando por un cambio de régimen en Siria desde antes de los primeros signos de comienzo de la insurrección. Lo más destacado es que en el año 2007, el general Wesley Clarke, quien se desempeñó como Comandante Supremo de la OTAN entre 1997 y 2000, dijo que había recibido una nota del Secretario de la Oficina de Defensa de EE.UU. que decía que el Gobierno de Siria sería uno de los siete gobiernos que los EE.UU. destruirían en los próximos cinco años.

En titular reciente de The Guardian, “Arabia Saudita tiene previsto financiar al ejército rebelde en Siria” está en el estilo típico de manipulación maligna de los medios de comunicación liberales con sede en los países de la OTAN.

El texto de este artículo trata específicamente acerca de los planes de ‘EE.UU. y por más importantes aliados de Israel en la región, Qatar y Arabia Saudita, para pagar los sueldos de los insurgentes. Pero más abajo en el mismo artículo también informa de que ese apoyo se inició meses antes. Un títular menos equívoco, por tanto, sería sustituir “los planes para financiar” con “el aumento de apoyos”, sin embargo un titular sincero sugeriría que ha existido un control externo de la insurgencia en Siria desde su aparición.

De hecho, tanto Qatar como Arabia Saudita tienen una larga historia de hostilidad hacia el partido sirio Baath y la política exterior siria, un hecho que se refleja en sus dos principales medios de comunicación (Al Jazeera y Al Arabiya, respectivamente) que distorsionan la cobertura de los acontecimientos en Siria desde el principio.

Sin embargo, poner de relieve este contexto, daría demasiada importancia al análisis coherente del gobierno sirio de que la crisis dentro de sus fronteras se creó el exterior. Un hecho que los grupos de izquierda tratan de minimizar o descartar, que ha tenido como resultado la promoción de la narrativa que el imperialismo ha hecho dominante, a través de su maquinaria mediática.

¿Por qué ese artículo de The Guardian, y los izquierdistas occidentales que afirman que Assad es bueno para Israel olvidan mencionar que, por ejemplo, a principios de abril, los EE.UU. públicamente se comprometió a duplicar su ayuda a los insurgentes con 12 millones de dólares, en el marco de la “ayuda humanitaria”? ¿O que EE.UU. ha admitado recientemente que está armando a la insurgencia junto con Qatar?. ¿O que, en febrero, el sólido aliado de Israel, el canciller británico William Hague, prometió más equipos a los insurgentes, insistiendo en que “no hay límite para los recursos” que Gran Bretaña ofrece?

No debería tener que explicar a los anti-sionistas que la política extranjera de EE.UU. e Israel es una y la misma.

Eje de la Resistencia

Siria es un miembro del Eje de la Resistencia, que es la única resistencia efectiva militar a Israel.Se compone de Siria, Irán y la resistencia en el Líbano con Hezbollah a la cabeza.Lejos de ser una opción “segura” para Israel, como la escritora Amal Saad-Ghorayeb expone en Al Akhbar en la tercera parte de su crítica a la tercera vía que se ha apoderado de gran parte de la izquierda occidental, Siria siempre ha estado en la primera línea, poniendo en riesgo su propia supervivencia, y ha estadoinvolucrada en todos los conflictos árabe-israelís desde que asumió el poder.Siria ha sido el mayor defensor de los movimientos de resistencia libanesa contra la ocupación israelí; Hezbollah ha reiterado inequívocamente que su capacidad para ganar con eficacia la guerra de 2006 contra la invasión israelí del Líbano se debe al apoyo de Siria e Irán.

Un año después del inicio de la insurrección en Siria, la ridícula noción de que Israel no está persiguiendo el cambio de régimen en Siria comenzó a desmoronarse. El ministro de Inteligencia israelí, Dan Meridor fue citado por la radio israelí ,señalando lo que era obvio desde el principio: el cambio de régimen en Siria rompería el pacto de defensa mutua Irán-Siria aislando a Irán y cortando el suministro de armas a Hezbollah.Por último, el mayor adversario de Israel, Siria, quedaría mutilada.


De esto no informaron los medios de comunicación israelíes, que se aseguraban de tapar lo obvio, porque haría más insostenible la posición de los auto-proclamados insurgentes anti-sionistas en el mundo occidental y árabe. Sin embargo, los insurgentes que sostienen que Assad es bueno para Israel no han sido capaces de explicar entonces ¿por qué Israel golpea sin cesar los tambores de guerra en contra de uno de los aliados más importantes de Siria: Irán.

Aparte de querer deshacerse de Assad para asegurar la hegemonía militar de la región, Israel también tiene un interés económico en sabotear el oleoducto de Siria, Irán e Irak que rivalizaría con el oleoducto BTC de Israel y de sus planes para Europa con el gasoducto Nabucco.

La Oposición Pro-Israelí

Con mayor impetu, la ya tenue fachada de ser pro-Assad de los medios israelíes comenzó a desmoronarse y cada vez más voces dentro de la oposición siria han cruzado la línea roja de sonar amistosos hacia Israel.

MK Yitzhak Herzog, quien ya ha desempeñado previamente cargos ministeriales en el parlamento israelí, dijo que los líderes de la oposición siria le han dicho que quieren la paz con Israel después de la caída del presidente sirio, Bashar al Assad.

De hecho, la dirigente del CNS Bassma Kodmani asistió a la Conferencia Bilderberg 2012 donde el cambio de régimen en Siria estaba en la agenda. Kodmani ha pedido previamente relaciones amistosas entre Siria e Israel en un programa de TV francés, yendo tan lejós como para decir: “Nosotros necesitamos a Israel en la región”.

Otro miembro del CNS, Ammar Abdulhamid declaró su apoyo a las relaciones de amistad entre Israel y Siria en una entrevista con el periódico israelí Ynetnews.

A principios de este año surgió una conversación telefónica entre Radwan Ziyade y Abdallah Mouhammad del CNS en donde ellos rogaban al ministro de Defensa israelí, Ehud Barack por más apoyo.

Fuera del CNS los hijos de ex figuras del liderazgo ahora en la oposición se han unido a la carrera de ratas pro-Israel. Ribal al-Assad, el hijo del tío de Bashar al Assad, y exiliado ex vicepresidente Rifaat al-Assad, dio la bienvenida a la posibilidad de hacer la paz con Israel. Y el hijo del ex primer ministro sirio Nofal Al-Dawalibi, dijo en una entrevista en la radio israelí que el pueblo sirio quiere la paz con Israel. Dawalibi formó el “Gobierno Nacional de Transición de la Siria Libre “, otro grupo de la oposición externa que rivaliza con el CNS por el poder en una situación en la que el gobierno sirio caiga. Esta violencia y desunión sectaria, que es un espejo de la Libia post-Gaddafi, está ahora amenazando con contagiar a Siria.

Más abajo en la jerarquía de la oposición, las voces pro-Israel aún pueden ser encontradas.


El sirio Danny Abdul-Dayem, el casi one-hit-wonder portavoz no oficial del ELS,apareció en la CNN mendigando a Israel un ataque a Siria.

Y en una entrevista con el Canal 2 de Israel, el jeque Abdullah Tamimi, un Imam exiliado de la ciudad siria de Homs, dijo que la oposición siria no tiene ninguna enemistad hacia Israel. Tamimi procedió a solicitar apoyo económico y militar para los sunitas en Siria y el Líbano.

Sionistas Anti-Assad y líderes israelíes

Los Socialistas eligieron cerrar los ojos ante el hecho de que prominentes sionistas han estado apoyando a la insurgencia siria desde su creación.

Los senadores estadounidenses John McCain y Joe Lieberman, ambos bien conocidos por ser cercanos amigos de la entidad sionista, se reunieron con el CNS y los insurgentes sirios en la frontera con Turquía, entonces, hicieron un llamamiento a los EE.UU. para armarlos. De hecho, Joe Lieberman, ha estado llamando a la guerra contra Siria desde 2011.

Otro bien conocido sionista, Bernard Henri-Levy, quien fuera punta de lanza de la destrucción de Libia por el bombardeo aéreo de la OTAN, ha pedido también un ataque contra Siria.

Más recientemente, las voces dentro del Gobierno israelí han sido más abiertas y exigentes en su deseo de ver el reemplazo del gobierno sirio por un régimen títere más amigable.

El presidente israelí, Shimon Peres, al recibir la ‘Medalla de la Libertad “del presidente de EE.UU., Barack Obama, dijo que el mundo tiene que deshacerse de Assad. Que él estaba recibiendo una medalla requiere su propio artículo dedicado a psicoanalizar tal evento, pero también que él reclamara, mientras es parte de un sistema que es responsable de algunos de los abusos más graves para la humanidad en la historia, que desde un punto de vista “humano” Assad debe irse, realmente debería hacer pensar a los llamados anti-sionistas.

Otros miembros del gobierno israelí, como el viceprimer ministro israelí, Shaul Mofaz, instó a las potencias mundiales a montar un cambio de régimen en Siria al estilo de Libia.

Y el ministro de Defensa israelí, Ehud Barack llamó al “mundo a actuar ‘ para eliminar Assad, mientras el viceministro de Exteriores israelí, Danny Ayalon, acusó al “mundo ” de comportarse mal por no haber actuado contra el gobierno sirio y luego ofreció la “asistencia” de Israel para los “refugiados” sirios. Fino eufemismo para referirse a armar a los insurgentes en la frontera.


Además del abierto deseo del gobierno de EE.UU por un cambio de régimen en Siria, una y otra vez verbalizado, Israel tiene evidentes intereses económicos y militares, en particular porque supondría la desintegración del Eje de la Resistencia y la destrucción de los planes de oleoductos rivales. A pesar de las numerosas declaraciones públicas en favor de Israel de miembros de la oposición siria, y del respaldo que la insurgencia siria recibe de multitud de figuras gubernamentales israelíes que piden la caída del gobierno de Siria, así como de grupos de presión sionistas y figuras pro-sionistas como Bernard Henri-Levy, los llamados ‘socialistas anti-sionistas” y los grupos islámicos persisten en su afirmación de que Israel no tiene ningún interés en el cambio de régimen y que la insurgencia dentro de Siria procede de una enraizada base social. No obstante las informaciones contrarias a este engaño están claramente a la vista, parece que los grupos socialistas e islámicos son voluntariamente ciegos.

Sin embargo, su posición es cada vez más insostenible, a la luz de los recientes asesinatos del vice-ministro de Defensa de Siria, Asef Shawkat, del ministro de Defensa, Raoud Dajiha y del asistente del vice-presidente Hassan Turkomani, que el gobierno sirio atribuye de manera directa a Israel, Arabia Saudita y Qatar, según lo revelado en el diario ‘Al-Akhbar’ por el editor en jefe Ibrahim al-Amin.

En un artículo publicado este 19 de julio, Amin escribe que Shawkat, incesantemente demonizado por los EE.UU, Israel y otros,   desempeñó un papel importante en la resistencia a la ocupación israelí en Palestina y en otros asuntos. Se hizo cargo en la práctica de las necesidades de las fuerzas de resistencia en Palestina y Líbano, y de sus militantes y cuadros en Siria. Él supervisó todo, desde su alojamiento y transporte, de los campos de entrenamiento y sus disposiciones, y de la preparación de cuadros en el interior de Palestina para venir al país en secreto para el entrenamiento.

    Para la resistencia del Líbano, Shawkat fue un verdadero socio, proporcionando toda la asistencia posible sin necesidad de órdenes o aprobación por parte de la dirección. Él fue un actor central en la guerra de junio de 2006. Pasó todo el tiempo en la sala central de operaciones, que se estableció de acuerdo con una directiva de Assad para abastecer a la resistencia con las armas que requería, en particular de misiles que procedían de las reservas del Ejército sirio. Shawkat y otros oficiales y soldados del ejército sirio -incluyendo a Muhammad Suleiman, quien fue asesinado por el Mossad en la costa siria en 2008- pasó semanas coordinando la operación de suministro que llevó a la derrota de Israel.

    A pesar de las acusaciones en materia de seguridad, asuntos políticos o de otra índole elevadas por Imad Mughniyeh, líder militar de Hezbolá asesinado, Asef Shawkat no fue más que otro camarada, un hombre modesto que se inclinaba al estrechar las manos de Hassan Nasrallah, y al que le gustaba escuchar cada noche las últimas noticias de Palestina.

Así que, por mucho que uno se autoproclame anti-sionista, pocos en este mundo pueden presumir de haber hecho tanto como Asef Shawkat en favor de la resistencia palestina frente a la entidad sionista. Pese a quedar probado que no se pueden ignorar intencionadamente los hechos y la larga historia de resistencia de Siria frente a Israel, sigue siendo una gran tragedia escuchar a quienes se aferran a la discusión acerca de los asuntos tratados en este ensayo, ya que tal vez sólo sean capaces de renunciar a su visión cuando Siria caiga y entonces la realidad de total abandono militar de Palestina sea devastadoramente clara a su vista.


20 Ιουλίου 2012
έχει υπάρξει μια γελοία αντίληψη ανάμεσα σε πολλές αριστερές ομάδες, αυτών που αντιτίθενται στη συριακή κυβέρνηση, ότι το καθεστώς του Ισραήλ δεν θέλει να δει την πτώση του Άσαντ. καθώς οι αυτο-διακηρυγμένοι “αντισιωνιστές”, πολλοί σε αυτές τις ομάδες ικανοποιούνται να αυταπατώνται πιστεύοντας ότι και οι δύο εχθροί είναι στην ίδια πλευρά. στην περίπτωση των διαφόρων σοσιαλιστικών ομάδων, πιστεύουν ότι ερμηνεύοντας την Συριακή κρίση με την “αντιεξουσιαστική ” κάλυψη της εκδοχής τους (ανεξάρτητα από την κατάσταση στην οποία έχει εφαρμογή η εν λόγω εκδοχή) τους επιτρέπει να διατηρούν μια πρόσοψη του αντι-ιμπεριαλισμού .

η Λονδρέζικη σοσιαλιστική εφημερίδα The Socialist Review γράφει: “Το Ισραήλ, αν και εχθρικό προς τη Συρία, θα μπορούσε να βασισθεί στο καθεστώς του κόμματος Μπάαθ για να κρατήσει ήσυχα τα σύνορα. γι’ αυτό η κριτική του Μπασάρ είναι πιο υποτονική στο Τελ Αβίβ. “

και ο Simon Assaf του SocialistWorker γράφει:
η ιδέα ότι οι απλοί Σύριοι που αγωνίζονται για να αλλάξουν τη χώρα τους είναι τα πιόνια της “Δυτικής πλεκτάνης» είναι παράλογη … στην πραγματικότητα, ο Αραβικός Σύνδεσμος προσπαθεί να ρίξει το καθεστώς ανέκαθεν.

η άποψη αυτή είναι επίσης διάχυτη μεταξύ της ισλαμικής αντιπολίτευσης της Συρίας. ο Rafiq Α. Tschannen των The Muslims Times γράφει:

το Ισραήλ πιστεύει ότι θα ήταν ασφαλέστερο υπό καθεστώς Άσαντ από ότι με τη νέα κυβέρνηση της οποίας η ταυτότητα είναι άγνωστη ή από το νέο ισλαμικό καθεστώς των εξτρεμιστών που θα ανοίξει ένα νέο μέτωπο του πολέμου με το Εβραϊκό κράτος.

τα κρατικά μέσα ενημέρωσης του Ισραήλ έχουν τροφοδοτήσει ενεργά αυτή τη χειραγώγηση, καθώς αποδείχθηκε ευεργετική για το κράτος του Ισραήλ για να δυσφημίσουν την κυβέρνηση της Συρίας στα μάτια των Αράβων αλλά και των Σύριων μεταξύ των οποίων η συνεργασία με το Ισραήλ ήταν ανέκαθεν μια κόκκινη γραμμή. ως εκ τούτου ο στόχος των εκθέσεων αυτών ήταν να δημιουργήσει την εσφαλμένη αντίληψη ότι το Ισραήλ είναι αμέτοχο στην εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης της Συρίας. ομοίως για το πώς οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ ήταν πρόθυμες να απεικονίσουν τη λιβυκή εξέγερση ως “γηγενή επανάσταση”.

σε αυτό το άρθρο, η Haaretz στις αρχές του 2011 με τίτλο “ο αγαπημένος δικτάτορας του Ισραήλ”, προσπάθησε να ζωγραφίσει τον Πρόεδρο της Συρίας ως ένα αδύναμο υποχείριο του Ισραηλινού κράτους. το άρθρο ανάγεται στην κριτική των απλών Συρίων και σε πηγές απογοήτευσης για την αποτυχία της συριακής κυβέρνησης να πάρει πίσω τα Υψίπεδα του Γκολάν. φτάνει μάλιστα στο σημείο να ισχυρίζεται τιμωρία του Ασαντ για τη μη επίθεση στο Ισραήλ. η ειρωνεία είναι ότι to ισραηλινό “χαρτί” θα είναι κρίσιμης σημασίας στην αποτυχία ενός προέδρου να επιτεθεί στο Ισραήλ και προφανώς αποτέλεσμα να χαθούν πολλά. το πιο απίστευτο το γεγονός είναι ότι αυτές οι αντι-σιωνιστές ομάδες επέλεξαν να πιστεύουν στην αναστροφή των ισραηλινών κρατικών μέσων ενημέρωσης.

η Συριακή αντιπολίτευση το Syrian National Council (SNC) που έχει τη βάση του στην Τουρκία ακολούθησε την ίδια μόδα. ο έκπτωτος πια ηγέτης της SNC, Burghan Ghallion είπε στην ισραηλινή εφημερίδα Ynetnews “Είμαστε πεπεισμένοι ότι ο ισχυρότερος σύμμαχος στο συριακό καθεστώς είναι το Ισραήλ”.

Απομυθοποιώντας το Μύθο

ωστόσο, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά εκθέτουν όλα τα παραπάνω απλώς ως μέρος της μηχανής του ψυχολογικού πολέμου που κατευθύνεται από το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ και τις χώρες του ΝΑΤΟ, η οποία αποτελεί ουσιαστικό μέρος της συνολικής επίθεσης ενάντια στη Συρία, και ότι οι αριστεροί έχουν γίνει πρόθυμα ένα μέρος της:

ο πιο σημαντικός σύμμαχος του Ισραήλ, οι ΗΠΑ, μεταξύ των άλλων συμμάχων τους έχει εκφράσει επανειλημμένα την επιθυμία για αλλαγή καθεστώτος στη Συρία ο πιο σημαντικός σύμμαχος του Ισραήλ, οι ΗΠΑ, έχουν πιεσθεί για αλλαγή καθεστώτος στη Συρία πριν αρχίσουν τα πρώτα σημάδια της “εξέγερσης”. το πιο διάσημο (σημάδι) το 2007, ο στρατηγός Wesley Clarke, ο οποίος υπηρέτησε ως Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ μεταξύ 1997 και 2000 δήλωσε ότι είχε λάβει ένα σημείωμα από το Γραφείο του Αμερικανού Υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ, στο οποίο διάβασε ότι η κυβέρνηση της Συρίας θα είναι μία από τις επτά κυβερνήσεις, που θα καταστρέψει στα επόμενα πέντε χρόνια (στο παραπάνω βίντεο η συνέντευξη του Clarke στην Amy Goodman).

ο πρόσφατος τίτλος του Guardian “η Σαουδική Αραβία σχεδιάζει να χρηματοδοτήσει το στρατό ανταρτών στη Συρία” είναι στο χαρακτηριστικό στιλ των ελεύθερων μέσων μαζικής ενημέρωσης από τις χώρες του ΝΑΤΟ, μια κακοήθης χειραγώγηση. το κείμενο του εν λόγω άρθρου αναφέρεται στα σχέδια των ΗΠΑ και κατ’ επέκταση των σημαντικότερων συμμάχων του Ισραήλ, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, για την πληρωμή των μισθών των ανταρτών. αλλά, θαμμένο πιο κάτω, το ίδιο άρθρο αναφέρει επίσης ότι η στήριξη αυτή άρχισε μήνες πριν. ένας λιγότερος παραπλανητικός τίτλος ως εκ τούτου θα αντικαταθιστούσε το “προγράμματα για τη χρηματοδότηση” με “αυξήσεις για την υποστήριξη”, και, ένας ειλικρινής κύριος τίτλος θα ανέφερε ότι ο εξωτερικός έλεγχος της εξέγερσης της Συρίας έχει υπάρξει από την εμφάνιση του.

πράγματι, τόσο το Κατάρ όσο και η Σαουδική Αραβία έχουν μια μακρά ιστορία εχθρότητας με το κόμμα Μπάαθ της Συρίας και την εξωτερική πολιτική της Συρίας, γεγονός που αντικατοπτρίζεται και στην από τα δύο από τα κορυφαία μέσα ενημέρωσης τους (Al Jazeera και το Al Arabiya, αντίστοιχα) σοβαρά διαστρεβλωμένη κάλυψη των γεγονότων στη Συρία από την αρχή.

αλλά για να τονίσουμε αυτό το πλαίσιο, θα δώσουμε πολύ μεγάλο βάρος στη συνεπή ανάλυση της συριακής κυβέρνησης ότι η κρίση εντός των συνόρων της δημιουργήθηκε εξωτερικά. ένα γεγονός το οποίο αριστερές ομάδες και πέφτουν έξω και προσπαθούν να υποβαθμίσουν ή να απορρίψουν, με αποτέλεσμα την ενίσχυση της αντίπαλης άποψης που ο ιμπεριαλισμός έχει καταστήσει κυρίαρχη μέσα από τον ενημερωτικό μηχανισμό του.

γιατί το ίδιο άρθρο του Guardian, και οι δυτικοι αριστεριστές οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ο Άσαντ είναι καλός για το Ισραήλ, δεν ανέφεραν ότι για παράδειγμα στις αρχές Απριλίου, οι ΗΠΑ ανοιχτά υποσχέθηκαν να διπλασιάσουν τη βοήθειά τους προς τους αντάρτες της τάξης των πλέον των 12 εκατ. $, υπό την κάλυψη της «ανθρωπιστικής ενίσχυσης”; ή η πρόσφατη παραδοχή των ΗΠΑ ότι ενεργά εξοπλίζει την εξέγερση χρησιμοποιώντας το Κατάρ ως πληρεξούσιο; ή ότι τον Φεβρουάριο, ο συμπαγής σύμμαχος του Ισραήλ Βρετανός υπουργός Εξωτερικών William Hague δεσμεύθηκε περισσότερο εξοπλισμό των ανταρτών, επιμένοντας ότι “δεν υπάρχει όριο σχετικά με το τι πόρους” η Βρετανία θα προσφέρει;

δεν θα πρέπει να εξηγηθεί στους αντι-Σιωνιστές ότι η αμερικανική και την ισραηλινή εξωτερική πολιτική είναι ένα και το αυτό.

Άξονας της Αντίστασης

η Συρία είναι μέλος του Άξονα της Αντίστασης, η οποία είναι η μόνη αποτελεσματική στρατιωτική αντίσταση που έμεινε ενάντια στο Ισραήλ. αποτελείται από τη Συρία, το Ιράν και την αντίσταση στο εσωτερικό του Λιβάνου, με τη Χεζμπολάχ στο τιμόνι. μακριάν του να είναι «ασφαλής» επιλογή για το Ισραήλ, όπως η συγγραφέας Amal Saad-Ghorayeb στο Al Akhbar αναφέρει στην τριμερή κριτική της στην θέση του τρίτου-δρόμου ότι έχει αδράξει πολλά από τη δυτική αριστερά, Συρία έχει θέσει εαυτόν με συνέπεια στην πρώτη γραμμή, διακινδυνεύοντας τη δική της επιβίωση, και έχει συμμετάσχει σε όλες τις αραβο-ισραηλινές διενέξεις, απ’ όταν ανέλαβε την εξουσία. η Συρία υπήρξε ο ισχυρότερος υποστηρικτής των κινημάτων αντίστασης του Λιβάνου κατά της ισραηλινής κατοχής: η Χεζμπολάχ έχει επανειλημμένα αποδώσει απερίφραστα την ικανότητά της να κερδίσει αποτελεσματικά το 2006 τον πόλεμο κατά της ισραηλινής εισβολής στο Λίβανο στην υποστήριξή της από τη Συρία και το Ιράν.

ένα χρόνο μετά την έναρξη της εξέγερσης στη Συρία, η γελοία ιδέα ότι το Ισραήλ δεν επιδιώκει καθεστωτική αλλαγή στη Συρία άρχισε να καταρρέει. ο υπουργός Πληροφοριών του Ισραήλ, Νταν Μέριντορ αναφέρθηκε στο ισραηλινό ραδιόφωνο, επισημαίνοντας αυτό που ήταν προφανές σε όλο το μήκος: η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία θα έσπαζε το σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας Ιράν-Συρίας, απομονώνοντας το Ιράν και μειώνοντας την προμήθεια όπλων στη Χεζμπολάχ. τέλος, ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Ισραήλ, η Συρία, θα παρέλυε.

αυτό δεν αναφέρθηκε στα ισραηλινά μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία διασφάλισαν ότι η κάλυψη στο προφανές, καθαρά υπ’ όψιν ότι θα έκανε την τοποθέτηση των εξεγερμένων μαριονέτων των αυτο-αποκαλούμενων αντι-Σιωνιστές στη Δύση και τον αραβικό κόσμο πιο ανυπόφορη. ωστόσο, οι μαζορέτες που υποστηρίζουν ότι ο Άσαντ είναι καλός για το Ισραήλ δεν είναι ικανές να συμβιβάσουν τότε το γιατί το Ισραήλ χτυπάει ανελέητα τα τύμπανα του πολέμου εναντίον ενός από τους πιο σημαντικούς συμμάχους της Συρίας, του Ιράν.

εκτός από την επιθυμία να απαλλαγεί από τον Άσαντ για να εξασφαλίσει στρατιωτική ηγεμονία του στην περιοχή, το Ισραήλ έχει επίσης οικονομικό συμφέρον να τορπιλίσει τον αγωγό πετρελαίου της Συρίας, του Ιράν, του Ιράκ που θα ανταγωνιστεί τόσο τον αγωγό BTC του Ισραήλ όσο και τα αιώνια εν τη γενέσει σχέδια για τον αγωγό Nabucco της Ευρώπης.

Φιλο-Ισραηλινή Αντιπολίτευση

με την αυξανόμενη δυναμική, η ήδη αδύναμη βιτρίνα του φιλο-Ασαντικού στα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης άρχισε να καταρρέει όλο και περισσότερο, οι φωνές μέσα από το εσωτερικό της αντιπολίτευσης της Συρίας, έχουν διασχίσει την κόκκινη γραμμή, ηχώντας φιλικές προς το Ισραήλ.

το μέλος της Κνεσσέτ Γιτζάκ Χέρτσογκ, ο οποίος στο παρελθόν κατείχε θέσεις σε υπουργικά αξιώματα στην Ισραηλινή Βουλή, είπε ότι οι ηγέτες της αντιπολίτευσης της Συρίας έχουν πει ότι θέλουν ειρήνη με το Ισραήλ μετά την πτώση του Σύριου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ.

πράγματι, το μέλος του SNC Bassma Kodmani παρακολούθησε το συνέδριο Bilderberg 2012 όπου η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία ήταν στην ημερήσια διάταξη. η Kodmani έχει ήδη ζητήσει για τις φιλικές σχέσεις μεταξύ της Συρίας και του Ισραήλ σε ένα γαλλικό talk show, φτάνοντας μέχρι του σημείου να πει: «χρειαζόμαστε το Ισραήλ στην περιοχή».

ένα άλλο μέλος της SNC, ο Ammar Abdulhamid δήλωσε την υποστήριξή του στις φιλικές σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Συρίας σε μια συνέντευξη στην Ισραηλινή εφημερίδα Ynetnews.

στις αρχές του έτους σε μια τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ του Radwan Ziyade και του Mouhammad Abdallah του SNC παρακάλεσαν τον ισραηλινό υπουργό Άμυνας Εχούντ Μπαράκ για περισσότερη υποστήριξη.

εκτός από το SNC τα παιδιά των πρώην ηγετών, τώρα πια στην αντιπολίτευση, έχουν προσχωρήσει στην φιλο-Ισραηλινή φυλή των αρουραίων. ο Ribal al-Assad, ο γιος του θείου του Μπασάρ Άσαντ και ο εξόριστος πρώην αντιπρόεδρος Αλ-Rifaat Asaad δέχθηκαν τη δυνατότητα της Συρίας κάνει ειρήνη με το Ισραήλ. και ο γιος του πρώην πρωθυπουργού της Συρίας Nofal Αλ-Dawalibi, δήλωσε σε συνέντευξή του στο ισραηλινό ραδιόφωνο ότι ο συριακός λαός θέλει την ειρήνη με το Ισραήλ. ο Dawalibi αποτέλεσε τη “Ελεύθερη Μεταβατική Εθνική Κυβέρνηση της Συρίας», μια άλλη ομάδα εξωτερικής αντιπολίτευσης που ανταγωνίζεται την SNC για την εξουσία στην περίπτωση όπου η συριακή κυβέρνηση πέσει. η θρησκευτική φαγωμάρα και ο διχασμός, που είναι ένας καθρέφτης της μετα-Καντάφι Λιβύης, απειλούν τώρα να μαστίσουν τη Συρία.

ακόμη χαμηλότερα την ιεραρχία της αντιπολίτευσης, έχουν βρεθεί φωνές υπέρ του Ισραήλ.

ο Σύριος Danny Abdul-Dayem, ο σχεδόν ανεπίσημος εκπρόσωπος της FSA, εμφανίστηκε στο CNN να επαιτεί το Ισραήλ να επιτεθεί στη Συρία.

και σε μια συνέντευξη στο κανάλι 2 του Ισραήλ, ο σεΐχης Abdullah Tamimi, ένας εξόριστος ιμάμης από τη συριακή πόλη Χομς της, δήλωσε ότι η συριακή αντιπολίτευση δεν έχει καμία εχθρότητα προς το Ισραήλ. ο Tamimi έφτασε να ζητήσει τη νομισματική και στρατιωτική υποστήριξη για τους Σουνίτες στη Συρία και το Λίβανο.

Αντι-Άσαντ Σιωνιστές και ηγέτες του Ισραήλ

οι σοσιαλιστές επέλεξαν να εθελοτυφλούν για το γεγονός ότι εξέχοντες σιωνιστές έχουν υποστηρίξει την εξέγερση στη Συρία από την έναρξή της.

ο γερουσιαστής των ΗΠΑ Τζον Μακέιν και Τζο Λίμπερμαν, που είναι πολύ γνωστοί ως στενοί φίλοι της σιωνιστικής οντότητας, αφού συναντήθηκαν με το SNC και τους αντάρτες της Συρίας στα τουρκικά σύνορα, στη συνέχεια, κάλεσαν τις ΗΠΑ να τους εξοπλίσει. στην πραγματικότητα, Τζο Λίμπερμαν έχει ζητήσει πόλεμο κατά της Συρίας από το 2011.

ένας άλλος γνωστός σιωνιστής ο Bernard Henri-Levy, ο οποίος ήταν επικεφαλής στην καταστροφή της Λιβύης από τον εναέριο βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ , απηύθυνε επίσης έκκληση για μια επίθεση στην Συρία.

πιο πρόσφατα φωνές στο εσωτερικό της ισραηλινής κυβέρνησης ήταν πιο έντονες και απαιτητικές στην επιθυμία τους να δουν την αντικατάσταση της συριακής κυβέρνησης με ένα πιο φιλικό κατοχικό καθεστώς.

ο Ισραηλινός πρόεδρος Σιμόν Πέρες, κατά την παραλαβή του “Μετάλλιου της Ελευθερίας” από τον αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε ότι ο κόσμος έπρεπε να ξεφορτωθεί τον Άσαντ. η απονομή τέτοιου μεταλλίου είναι θέμα για ψυχανάλυση τη στιγμή που ενώ αποτελεί γεγονός ότι αυτός είναι μέρος ενός συστήματος που πραγματοποιεί μια από τις μεγαλύτερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ανθρώπινη ιστορία (κατοχή Παλαιστίνης), επικαλείται “ανθρωπιστικούς” λόγους για την απομάκρυνση του Άσαντ. αυτή είναι η λεγόμενη Σιωνιστική σκέψη.

άλλα μέλη της ισραηλινής κυβέρνησης, όπως ο Ισραηλινός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Σαούλ Μοφάζ, προέτρεψε παγκόσμιες δυνάμεις να εξαπολύσουν ένα Λιβυκό στυλ αλλαγής καθεστώτος στη Συρία.

και ο ισραηλινός υπουργός Άμυνας Εχούντ Μπαράκ ζήτησε την «διεθνή δράση» για την απομάκρυνση Άσαντ.

τέλος, ο Ισραηλινός αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Ντάνι Αγιαλόν κατηγόρησε τον «κόσμο» που κάνει λάθος για την απραξία κατά της κυβέρνησης της Συρίας και, στη συνέχεια, προσέφερε Ισραηλινή «βοήθεια» στους «πρόσφυγες» της Συρίας. σικάτος ευφημισμός για τους οπλισμένους αντάρτες στα σύνορα.

τελικό συμπέρασμα

παρά την έκδηλη επιθυμία της κυβέρνησης των ΗΠΑ για την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία, την οποία έχουν καταστήσει σαφή ξανά και ξανά, το Ισραήλ έχει προφανή οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα για την επιδίωξη αλλαγής καθεστώτος στη Συρία, και κυρίως τη διάσπαση του Άξονα της Αντίστασης και την καταστροφή των σχεδίων για τους αντίπαλους πετρελαιαγωγούς. παρά τις επανειλημμένες δημόσιες δηλώσεις από μέλη της αντιπολίτευσης της Συρίας ότι είναι υπέρ του Ισραήλ και το πλήθος των ισραηλινών κυβερνητικών αξιωματούχων να ζητά την πτώση της κυβέρνησης της Συρίας καθώς και το σιωνιστικό λόμπι και τα βασικά σιωνιστικά στελέχη όπως ο Bernard Ανρί Λεβί να υποστηρίζουν την εξέγερση, οι λεγόμενες “σοσιαλιστές αντι-σιωνιστικές” και ισλαμικές ομάδες εξακολουθούν να επιμένουν στον ισχυρισμό τους ότι το Ισραήλ δεν έχει μερίδιο στην αλλαγή καθεστώτος στη Συρία και ότι η εξέγερση στο εσωτερικό της Συρίας προέρχεται από τα λαϊκά στρώματα. αν και όλες οι πληροφορίες που αντιβαίνουν σ’αυτήν την αυταπάτη είναι ξεκάθαρες, φαίνεται ότι οι σοσιαλιστικές και ισλαμικές ομάδες είναι εκούσια τυφλές.

αυτή η θέση έχει γίνει ολοένα και πιο αφόρητη, καθώς και πιο πρόσφατα η δολοφονία του αναπληρωτή Άμυνας της Συρίας υπουργού Asef Shawkat, που μαζί με την ταυτόχρονη δολοφονία του υπουργού Άμυνας Raoud Dajiha και βοηθού Αντιπροέδρου Χασάν Turkomani, που η κυβέρνηση της Συρίας ρίχνει την ευθύνη στο Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, νέα στοιχεία έρχονται στο φως, όπως αποκαλύπτεται από τον αρχισυντάκτη της Αλ Akhbar, Ιμπραήμ αλ-Αμίν.

σε άρθρο που δημοσιεύτηκε σήμερα, ο Αμίν γράφει ότι ο Shawkat, ότι παρά τις συνεχείς προσπάθειες από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ κ.α. να τον δαιμονοποιήσουν, στην πραγματικότητα,

έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντίσταση στην ισραηλινή κατοχή και γύρω από την Παλαιστίνη. απ’ την αρχή ως στο τέλος, ανέλαβε την πρακτική χρέος να ανταποκριθεί στις ανάγκες των δυνάμεων της αντίστασης στην Παλαιστίνη και στο Λίβανο, και των μελών και των στελεχών τους στη Συρία. επέβλεψε τα πάντα από τη διαμονή και τη μεταφορά τους, σε στρατόπεδα εκπαίδευσης και τις διατάξεις τους, και μεριμνώντας για στελέχη από το εσωτερικό της Παλαιστίνης για να έρθουν στη χώρα κρυφά για την εκπαίδευση.
για την αντίσταση στο Λίβανο, ο Shawkat ήταν ένας αληθινός σύντροφος, παρέχοντας ό,τι βοήθεια χρειάζεται, χωρίς να χρειάζεται έγκριση ή εντολές από την ηγεσία. ήταν ένας κεντρικός παίκτης στον πόλεμο του Ιουνίου του 2006. πέρασε όλο το χρόνο στην κεντρική αίθουσα επιχειρήσεων που συστάθηκε σύμφωνα με την οδηγία του Άσαντ να παρέχει στην αντίσταση τα αναγκαία όπλα, ιδίως πυραύλους, από τα αποθέματα του στρατού της Συρίας. ο Shawkat και άλλοι αξιωματικοί και άνδρες του συριακού στρατού – συμπεριλαμβανομένου του Muhammad Suleiman ο οποίος δολοφονήθηκε από τη Μοσάντ στη συριακή ακτή το 2008 – πέρασε εβδομάδες στον συντονισμό της διαδικασίας της προμήθειας που βοήθησε την αντίσταση στις επιτυχίες που οδήγησαν στην ήττα του Ισραήλ.

παρά τις κατηγορίες που διατυπώνονται εναντίον του Asef Shawkat σχετικά με την ασφάλεια, τα πολιτικά ή άλλα θέματα, για τον Imad Mughniyeh, δολοφονημένο στρατιωτικό ηγέτη της Χεζμπολάχ, ήταν απλά ένας άλλος σύντροφος, ένας σεμνός άνθρωπος ο οποίος θα υποκλινόταν, όταν έκανε χειραψία με τον Χασάν Νασράλα, και ήθελε να ακούσω τα νέα από την Παλαιστίνη ως το τελευταίο πράγμα τη νύχτα.

όμως, ότι και να διακηρύσσουν οι αυταποκαλούμενοι αντι-σιωνιστικές, υπάρχουν λίγοι σε αυτόν τον κόσμο που να μπόρεσαν να κάνουν όσα οι παραπάνω για την παλαιστινιακή αντίσταση ενάντια στην σιωνιστική οντότητα. αλλά έχοντας αποδείξει ότι αγνοούν εσκεμμένα το σύνολο των γεγονότων και της ιστορίας της μακράς ιστορίας της Συριακής αντίστασης ενάντια στο Ισραήλ, είναι μια μεγάλη τραγωδία το γεγονός ότι εκείνοι που προσκολλώνται στο επιχείρημα που πραγματεύεται το παρόν δοκίμιο, θα ήταν μόνο ίσως σε θέση να αφήσουν τη Συρία να νικηθεί. και στη συνέχεια η πραγματικότητα της συνολικής στρατιωτικής εγκατάλειψης της Παλαιστίνης να είναι πολύ οφθαλμοφανώς καταστροφική

το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο μπλογκ της Lizzie Phelan

*μετέφρασα ως “αριστεριστές” τη λέξη leftist και όχι ως “αριστεροί” για να μην αδικήσω το κομμάτι της αριστεράς που έχει πάρει θέση κάθετα εναντίον της όποιας εξωτερικής παρέμβασης στα εσωτερικά της Συρίας και συγκεκριμένα στα Κ.Κ. Συρίας, Τουρκίας και Ελλάδας που στάθηκαν στο ύψος της αντι-ιμπεριαλιστικής θέσης τους καταδικάζοντας τους υποδαυλιστές της κρίσης στην περήφανη χώρα


Comment les « antisionistes » de gauche se sont alliés avec Israël contre la Syrie


Le mythe :

Il y a un concept ridicule, parmi un grand nombre de groupes de gauche ainsi que parmi les opposants au gouvernement syrien, voulant que le régime israélien ne veuille pas voir tomber Assad. Comme les « antisionistes » autoproclamés, beaucoup de ces groupes se contentent de se bercer d’illusions en croyant que leurs deux ennemis sont du même côté. Dans le cas de plusieurs groupes socialistes, ils pensent que ce forcing de la crise syrienne dans leur récit « antiautoritaire » global (quel que soit l’état dans lequel ils appliquent ce récit) leur permet de maintenir une façade d’anti-impérialisme.

Le “socialist newspaper”, journal socialiste basé à Londres, écrit : « Israël, bien que hostile à la Syrie, pourrait dépendre du régime baasiste pour garder la frontière au calme. Par conséquent, la critique de Bachar est plus discrète à Tel-Aviv. »

Et Simon Assaf du « SocialistWorker » écrit :

« L’idée que les Syriens ordinaires qui luttent pour changer leur pays sont les pions d’un complot occidental est absurde … En fait, la Ligue arabe tente de lancer au régime une opportunité. »

Ce point de vue est également largement répandu parmi l’opposition islamique au gouvernement syrien. Rafiq A. Tschannen du « Muslim Times » écrit : « Israël croit qu’il sera plus en sécurité sous le régime d’Assad que sous un nouveau gouvernement dont les pouvoirs sont inconnus ou sous le nouveau régime extrémiste islamique qui ouvrirait un nouveau front de guerre avec l’État juif. »

Les médias d’État israélien ont activement alimenté cette manipulation, puisque cela était bénéfique pour l’État d’Israël, pour discréditer le gouvernement syrien à la fois aux yeux des Syriens et des Arabes parmi lesquels la coopération avec Israël a toujours été la ligne à ne pas franchir. Par conséquent, le but de ces reportages était de créer une fausse perception qu’Israël ne serait pas impliqué dans l’insurrection contre le gouvernement syrien. De la même manière que les puissances de l’OTAN ont tenu à présenter l’insurrection libyenne comme étant « une révolution interne ».

Au début de l’année 2011, dans un article du Haaretz intitulé « le dictateur favori d’Israël », de grands efforts sont faits pour dépeindre le président syrien comme un faible larbin de l’Etat d’Israël. L’article régurgite des critiques syriennes courantes ainsi que des sources de frustration de l’échec du gouvernement syrien à reprendre le plateau du Golan.

L’article va même jusqu’à reprocher à Assad de ne pas attaquer Israël. L’ironie qu’un journal israélien soit critique envers l’échec d’un président à attaquer Israël n’est apparemment pas perçu par tout le monde. Le plus incroyable étant que ces groupes antisionistes aient choisi de croire les spins doctors des médias de l’État israéliens.

L’opposition syrienne basée en Turquie, le Conseil national syrien (CNS), a également suivit le mouvement. Le leader maintenant déchu du CNS, Burghan Ghallion, a déclaré au journal israélien le Ynetnews : « Nous sommes convaincus que principal allié du régime syrien est Israël .


Démystifier le mythe :

Toutefois, les faits suivants exposent tout ce qui précède comme étant seulement une partie de la machine de guerre psychologique dirigée par le Qatar, l’Arabie Saoudite, Israël et les pays de l’OTAN, qui est une partie essentielle de l’agression générale mené contre la Syrie, et que ces gauchistes ont rejoint de leur propre gré : l’allié le plus important d’Israël, les Etats-Unis, a appelé à plusieurs reprises, parmi ses autres alliés, à un changement de régime en Syrie.

Le plus grand allié d’Israël, les États-Unis, a fait pression pour un changement de régime en Syrie bien avant que les premiers signes d’insurrections aient commencé. Le plus célèbre, en 2007, étant le général Wesley Clarke, qui servait en tant que commandant suprême des forces alliées entre 1997 et 2000, et qui avait déclaré avoir reçu une note du bureau du Secrétaire américain de la Défense, indiquant que le gouvernement syrien serait l’un des sept gouvernements que les États-Unis détruiraient dans les cinq années à venir.

Une récente Une du Guardian titrant : « L’Arabie saoudite envisage de financer l’armée rebelle Syrienne », est dans le style typique des médias libéraux basés dans les pays de l’OTAN, une manipulation malveillante. Le texte de cet article traite précisément du plans des États-Unis et, par extension, des plus importants alliés régionaux d’Israël, le Qatar et l’Arabie saoudite, de payer les salaires des insurgés. Mais un peu plus bas dans ce même article, il est également signalé que ce soutien avait débuté plusieurs mois auparavant. Un titre moins trompeur serait de remplacer « envisage de financer » par « augmente son soutien à … », Toutefois, un titre fidèle à la réalité suggèrerait qu’un contrôle extérieur de l’insurrection Syrienne existait déjà depuis le commencement.

En effet, le Qatar et l’Arabie saoudite ont une longue histoire d’hostilité envers le parti Baas syrien et la politique étrangère syrienne, un fait qui se reflète dans leurs deux principaux médias (respectivement Al Jazeera et Al Arabiya) qui déforment sévèrement la couverture des événements en Syrie depuis le début.

Mais, mettre en évidence ce contexte donnerait trop d’importance à l’analyse cohérente du gouvernement syrien, que la crise au sein de ses frontières est créé de l’extérieur. Un fait que même les groupes de gauche s’empressent d’essayer d’en minimiser ou d’en rejeter l’importance, et qui résulte à l’encouragement du récit adverse que l’impérialisme a rendu dominant à travers sa machinerie médiatique.

Pourquoi est ce que ce même article du Guardian, ainsi que les gauchistes occidentaux qui prétendent que Assad est bon pour Israël omettent de mentionner que, par exemple, au début du mois d’avril, les Etats-Unis se sont ouvertement engagé à doubler leurs aides aux insurgés, à hauteur d’un montant supplémentaire de 12 millions d’euros, sous couvert« d’aide humanitaire » ? Ou l’aveu récent de ces derniers laissant savoir qu’ils arment activement les insurgés en utilisant le Qatar comme intermédiaire ? Ou qu’en Février, William Hague, secrétaire d’État des Affaires étrangères britanniques et solide allié israélien, a promis plus de matériels aux insurgés, insistant sur le fait qu’il n’y avait « pas de limite sur les ressources » que la Grande-Bretagne fournirait ?

Il ne devrait pas être nécessaire d’expliquer aux antisionistes que la politique étrangère américaine et israélienne ne font qu’une.

L’Axe de la Résistance :

La Syrie est un membre de l’Axe de la Résistance, qui est la seule résistance militaire efficace qu’il reste contre Israël. Il est composé de la Syrie, de l’Iran ainsi que de la résistance à l’intérieur du Liban avec le Hezbollah à sa tête. Loin d’être une option « sûr »pour Israël, comme l’expose l’écrivain du « Al Akhbar », Amal Saad-Ghorayeb, dans sa critique de la troisième voie qui a saisi une grande partie de la gauche occidentale, la Syrie s’est toujours placée sur la ligne de front, risquant sa propre survie, et a été impliqué dans tous les conflits israélo-arabes depuis sa prise de pouvoir.

La Syrie a été le plus fervent partisan des mouvements de résistances libanais contre l’occupation israélienne ; Le Hezbollah a explicitement attribué à maintes reprises sa capacité à gagner la guerre contre l’invasion israélienne du Liban, en 2006, au soutien de la Syrie et de l’Iran. Un an après le début de l’insurrection en Syrie, l’idée ridicule qu’Israël ne poursuit pas un changement de régime en Syrie commence à s’effriter. Le ministre du Renseignement israélien, Dan Meridor, a indiqué sur une radio israélienne, ce qui était une évidence depuis le début : Le changement de régime en Syrie romprait le pacte de défense mutuel entre l’Iran et la Syrie, isolant ainsi l’Iran et coupant la fourniture d’armes au Hezbollah. La Syrie, le plus grand adversaire d’Israël, serait enfin paralysé.

Cela n’a pas été rapporté par les médias israéliens, qui se sont assurés d’empêcher cette évidence de voir le jour, en sachant clairement que cela rendrait la position des meneurs – antisionistes autoproclamés – des insurgés en occident et dans le monde arabe plus intenables. Pourtant, ces meneurs, qui soutiennent qu’Assad est bon pour Israël, ont été alors incapables de concilier pourquoi Israël bat sans relâche les tambours de guerre contre l’un des alliés les plus importants de la Syrie, à savoir l’Iran.

En plus de vouloir se débarrasser d’Assad pour s’assurer de l’hégémonie militaire de la région, Israël a également un intérêt économique à faire déguerpir les oléoducs de la Syrie, de l’Iran et de l’Irak qui pourraient rivaliser avec l’oléoduc BTC d’Israël et les plans pour le gazoduc européen Nabucco.

L’opposition pro-Israël :

Grâce à l’impulsion croissante, l’apparence pro-Assad, pourtant déjà peu convaincante, des médias israéliens commence à s’effriter et de plus en plus de voix au sein de l’opposition syrienne ont franchit la ligne rouge en paraissant amical envers Israël. MK Yitzhak Herzog, qui a déjà occupé des postes ministériels au parlement israélien, a déclaré que les dirigeants de l’opposition syrienne lui ont dit qu’ils désiraient la paix avec Israël après la chute du président Bachar al Assad. En effet, Bassma Kodmani, membre du CNS a assisté à la conférence du Bilderberg de 2012, où le changement de régime en Syrie était à l’ordre du jour. Kodmani avait déjà appelé à des relations amicales entre la Syrie et Israël dans un talk-show français, allant même jusqu’à déclarer : « Nous avons besoin d’Israël dans la région ».

Un autre membre du CNS, Ammar Abdulhamid, a déclaré son soutien aux relations amicales entre Israël et la Syrie, dans un entretien avec le journal israelien « Ynetnews ».

Plus tôt cette année, une conversation téléphonique entre Radwan Ziyade du CNS et Mouhammad Abdallah a émergé, dans laquelle ils demandaient au ministre israélien de la Défense, Ehud Barak, plus de soutien.

En dehors du CNS, des enfants d’anciens dirigeants, aujourd’hui dans l’opposition, se sont joints à la foire d’empoigne pro-israélienne. Ribal Al-Assad, le fils de l’oncle de Bachar el-Assad ainsi que l’ancien vice-président en exil, Rifaat al-Assad, voient d’un bon œil la possibilité pour la Syrie de faire la paix avec Israël. Quand au fils de l’ancien Premier ministre syrien Nofal Al-Dawalibi, il a déclaré dans une interview sur une radio israélienne que le peuple syrien voulait la paix avec Israël.

Dawalibi a formé le « Conseil National de Transition », un autre groupe d’opposition externe rivalisant avec le CNS pour la prise de pouvoir après une possible chute du gouvernement syrien. Ces querelles sectaires et ces désunions, qui sont le miroir de la Libye post-Kadhafi, menace maintenant de sévir en Syrie. Plus bas dans la hiérarchie de l’opposition, des voix pro-israéliennes sont encore présentes. Danny Abdul-Dayem, le porte-parole officieux de l’armée syrienne libre, est apparu sur CNN implorant Israël d’attaquer la Syrie.

Dans une interview à la chaîne israélienne Aroutz 2, Sheikh Abdullah Tamimi, un imam de la ville syrienne de Homs en exil, a déclaré que l’opposition syrienne n’avait aucune hostilité envers Israël. Tamimi a entreprit de solliciter un soutien financier et militaire pour les sunnites en Syrie et au Liban.

Les sionistes anti-Assad et les dirigeants israéliens :

Les socialistes ont choisi de fermer les yeux sur le fait que les sionistes de premier plan ont soutenus l’insurrection syrienne, et ce depuis sa création. Les sénateurs américains John McCain et Joe Lieberman, tous deux bien connus pour être des amis proches de l’entité sioniste, ont rencontré le CNS ainsi que des insurgés syriens à la frontière turque, et ont par la suite demandé aux États-Unis de les armer. En réalité, Joe Lieberman appelle à la guerre contre la Syrie depuis 2011.

Un autre sioniste bien connu, Bernard-Henri Lévy, qui a été le fer de lance de la destruction de la Libye par les bombardements aériens de l’OTAN, a également appelé à une attaque contre la Syrie.   Plus récemment, des voix au sein du gouvernement israélien se sont fait plus entendre et ont été plus exigeante dans leur désir de voir le remplacement du gouvernement syrien par un régime fantoche plus amical.

Le président israélien, Shimon Peres, lors de la réception de la « Médaille de la Liberté »des mains du président américain Barack Obama, a déclaré que le monde devait se débarrasser d’Assad. Qu’il reçoive une telle médaille nécessite déjà son propre article consacré à psychanalyser un tel événement, mais qu’il puisse également prétendre, tout en faisant partie d’un système qui est responsable d’abus parmi les plus graves de l’histoire de l’humanité, que d’un point de vue « humain » Assad devrait s’en aller, devrait vraiment faire réfléchir les soi-disant antisionistes. D’autres membres du gouvernement israélien, tel que le vice-Premier ministre, Shaul Mofaz, ont incité les puissances mondiales à instaurer un changement de régime en Syrie du même style qu’en Lybie.

Sans oublier que le ministre israélien de la Défense, Ehud Barak, a appelé le « monde à agir » pour supprimer Assad tandis que le vice-ministre israélien, Danny Ayalon, a accusé le « monde » de méfaits pour ne pas agir contre le gouvernement syrien, et a offert une « assistance » israélienne aux réfugiés syriens. Euphémisme pas vraiment convaincant pour armer les insurgés à la frontière.

Conclusion :

En dépit de la volonté affichée du gouvernement américain pour le changement de régime en Syrie, qu’ils ont clarifié à maintes reprises, Israël a manifestement des intérêts économiques et militaires. Israël est à la poursuite d’un changement de régime en Syrie, notamment de l’éclatement de l’Axe de la Résistance ainsi que de la destruction de plans d’oléoducs concurrents. En dépit de nombreuses déclarations publiques faites par les membres de l’opposition syrienne qu’ils

sont pro-israélien et la multitude de responsables du gouvernement israélien appelant à la chute du gouvernement syrien ainsi que les lobbyistes et les figures sionistes clés comme Bernard Henri-Lévy soutenant l’insurrection, les prétendus socialistes antisionistes ainsi que les groupes islamiques persistent dans leur affirmation selon laquelle Israël n’aurait aucun intérêt dans le changement de régime en Syrie et que l’insurrection à l’intérieur de la Syrie viendrait de la base. Bien que toutes les informations contraires à cette illusion soient placées bien en vue, il semblerait que les groupes socialiste et islamique soient volontairement aveugles.

Cette position devient de plus en plus intenable. Cependant, plus récemment, à la lumière de l’assassinat du vice-ministre de la Défense, Shawkat Asef, puis de l’assassinat simultané du ministre de la Défense, Dajiha Raoud, et de l’adjoint au vice-président Hassan Turkomani, le gouvernement syrien a rejeté la responsabilité sur Israël, l’Arabie saoudite et le Qatar, alors que de nouvelles informations ont fait surface comme révélé par le rédacteur en chef d’Al Akhbar, Ibrahim al-Amin.

Dans un article publié aujourd’hui, Amin écrit de Shawkat, qu’en dépit de tentatives incessantes des États-Unis et d’Israël pour le diaboliser :

« il a en fait, joué un rôle majeur dans la résistance à l’occupation israélienne à l’intérieur et autour de la Palestine. Jusqu’à la fin, il a pris en charge de répondre aux besoins des forces de la résistance en Palestine et au Liban, ainsi que de leurs membres et de leurs cadres en Syrie. Il a tout supervisé, de leur hébergement au transport, à leurs camps d’entraînement, aux provisions, ainsi qu’a l’organisation de la venue clandestine dans le pays des cadres de la Palestine pour leur formation.

Pour la résistance au Liban, Shawkat était un véritable partenaire, en fournissant toute l’assistance nécessaire sans avoir besoin de commandes ou d’approbation de sa direction. Il a été un acteur central dans la guerre de juin 2006. Il a passé tout son temps dans la salle centrale des opérations qui avait été mise en place, en conformité avec une directive d’Assad, pour fournir à la résistance toutes les armes qu’elle avait besoin, notamment des missiles, provenant des stocks de l’armée syrienne. Shawkat et d’autres hommes de l’armée syrienne – y compris Muhammad Suleiman, qui a été assassiné par le Mossad sur la côte syrienne en 2008 – ont passé des semaines à coordonner l’opération de ravitaillement qui a aidé la résistance à accomplir des succès qui ont conduit à la défaite d’Israël.

Malgré les accusations portées contre Asef Shawkat en ce qui concerne la sécurité, les questions politiques ou autres, pour Imad Mughniyeh, le chef militaire du Hezbollah assassiné, il était juste un autre camarade, un homme modeste qui s’inclinait en serrant la main d’Hassan Nasrallah, et aimait entendre les nouvelles de la Palestine tard dans la nuit. »

Cependant, parmi les antisionistes proclamé, il y en a peu dans ce monde qui peuvent se vanter d’en avoir fait autant pour la résistance palestinienne à l’entité sioniste. Mais après avoir démontré qu’ils ignoraient délibérément l’ensemble des faits et la longue histoire de la résistance syrienne à Israël, c’est une grande tragédie de voir que ces même qui s’accrochent à l’argument traité dans cet article, ne puisse être en mesure de le lâcher seulement si la Syrie chute et que la réalité de l’abandon militaire totale de la Palestine deviendrait trop évident a constater.


Come la sinistra “anti-sionista” si è alleata con Israele contro la Siria

Il mito

C’è una ridicola nozione tra i numerosi gruppi di sinistra e quelli che si oppongono al governo siriano, secondo cui il regime israeliano non vuole vedere cadere Assad. Come auto-professati “anti-sionisti”, molti in questi gruppi si accontentano di illudersi nel credere che i loro nemici stiano dalla stessa parte. Nel caso di diversi gruppi socialisti, credono che questa forzatura della crisi siriana, nella loro narrativa di copertura “anti-autoritaria” (a prescindere dallo Stato in cui viene applicata tale narrazione), gli consenta di mantenere una facciata anti-imperialista.
Il quotidiano socialista di Londra,  The Socialist Review, scrive: “Israele, anche se ostile alla Siria, potrebbe dipendere dal regime baathista per tenere tranquilla la frontiera. Così la critica di Bashar è più silenziosa a Tel Aviv.”
E Simon Assaf del SocialistWorker scrive: “L’idea comune che i siriani che lottano per cambiare il loro paese siano pedine di un ‘complotto occidentale’ è assurda… In effetti, la Lega Araba sta cercando di gettare al regime un’ancora di salvezza.”
Questa opinione è diffusa anche tra l’opposizione islamica al governo siriano. Rafiq A. Tschannen di The Muslims Times scrive: “Israele crede che sarebbe più sicuro col regime di Assad che un nuovo governo, le cui credenziali sono sconosciute, o un nuovo regime estremista islamico che aprirebbe un nuovo fronte di guerra con lo Stato ebraico.”
I media di Stato israeliani hanno attivamente alimentato questa manipolazione, così come è stato vantaggioso per lo Stato israeliano screditare il governo siriano agli occhi di siriani e arabi, tra cui la cooperazione con Israele è stata storicamente una linea rossa. Pertanto l’obiettivo di questi articoli è creare la falsa percezione che Israele non sia coinvolto nella rivolta contro il governo siriano. Allo stesso modo con cui le potenze della NATO erano desiderose di rappresentare l’insurrezione libica come una “rivoluzione interna”.
In questo articolo di Haaretz, d’inizio 2011, dal titolo ‘Il dittatore preferito d’Israele‘, grandi passi sono fatti per dipingere il presidente siriano come un debole fantoccio dello Stato di Israele. L’articolo rigurgita di comuni critiche siriane e fonti di frustrazione per il fallimento del governo siriano nel riprendersi le alture del Golan. Arriva anche a castigare Assad per non voler attaccare Israele. L’ironia di un giornale israeliano critico verso un presidente che manca di attaccare Israele, viene apparentemente trascurato da molti. Tanto più incredibile che questi gruppi anti-sionisti abbiano scelto di credere ai media di Stato israeliani.
L’opposizione siriana in Turchia, il Consiglio nazionale siriano (SNC), è anch’essa saltata su questo treno. L’ex leader del CNS, Burhan Ghalyun ha detto al giornale israeliano Ynetnews: “Siamo convinti che il più forte alleato del regime siriano sia Israele“.

Sfatare il mito
Tuttavia, i seguenti fatti dimostrano che tutto quanto sopra semplicemente sia un elemento della macchina da guerra psicologica diretta da Qatar, Arabia Saudita, Israele e dai paesi della NATO, parte essenziale della complessiva aggressione contro la Siria, e che tale sinistra ne è diventata volentieri parte:
Il più importante alleato di Israele, gli Stati Uniti, è tra i suoi alleati quello che ripetute volte ha chiesto un cambio di regime in Siria
Il più forte alleato di Israele, gli Stati Uniti, stanno spingendo per un cambiamento di regime in Siria fin da prima dei primi segni dell’insurrezione. Famosissimo nel 2007, il generale Wesley Clarke, che é stato Supreme Allied Commander della NATO tra il 1997 e il 2000, ha detto di aver ricevuto una nota dall’Ufficio del Segretario della Difesa che diceva che il governo siriano sarebbe stato uno dei sette governi che gli Stati Uniti avrebbero distrutto nei successivi cinque anni.
Il Titolo recente del Guardian “L’Arabia Saudita intende finanziare l’esercito ribelle in Siria” è una manipolazione maligna, nel tipico stile dei media liberali dei paesi della NATO. Il testo di tale articolo riguarda i piani degli Stati Uniti, e per estensione gli alleati regionali più importanti di Israele, Qatar e Arabia Saudita, per finanziare gli insorti. Ma sepolto in fondo, l’articolo stesso riporta, inoltre, che tale sostegno era iniziato mesi prima. Un titolo meno fuorviante quindi dovrebbe sostituire “piani per finanziare” con “aumento del supporto“, tuttavia un titolo veritiero suggerirebbe che il controllo esterno sulla rivolta siriana esiste dal suo esordio. Infatti sia Qatar che Arabia Saudita hanno una lunga storia di ostilità verso il Partito Ba’ath siriano e la politica estera siriana, un fatto che si riflette sui loro media principali (al-Jazeera e al-Arabiya, rispettivamente) con la copertura gravemente distorta degli eventi in Siria, fin dall’inizio.
Ma per evidenziare questo contesto, si darebbe troppo peso a un’analisi coerente del governo siriano, secondo cui la crisi all’interno dei suoi confini è stato creato esternamente. Un fatto che anche i gruppi di sinistra lasciano cadere cercando di minimizzare o rigettare, con il risultato di stimolare la narrativa opposta, che l’imperialismo dominante produce attraverso la sua macchina media.
Perché quello stesso articolo del Guardian, e la sinistra occidentale, affermano che Assad sia un bene per Israele, non ricorda che, per esempio all’inizio di aprile, gli Stati Uniti erano apertamente impegnati a raddoppiare il loro aiuto agli insorti con un supplemento di 12 milioni di dollari, sotto la copertura degli “aiuti umanitari“? Oppure la recente ammissione degli Stati Uniti che arma attivamente la guerriglia utilizzando il Qatar come prestanome? O che a febbraio, il solido alleato degli israeliani, il ministro degli esteri britannico William Hague aveva consegnato altre attrezzature agli insorti, insistendo non vi era “alcun limite sulle risorse” che la Gran Bretagna potrebbe fornire? Non dovrebbe essere spiegato agli anti-sionisti che la politica estera degli Stati Uniti e degli israeliani è la stessa?

Asse della Resistenza
La Siria è un membro dell’Asse della Resistenza, che è l’unica effettiva resistenza militare a Israele. È formata da Siria, Iran e dalla resistenza del Libano guidata da Hezbollah. Lungi dall’essere una scelta ‘sicura’ per Israele, come lo scrittore di al-Akhbar Amal Saad-Ghorayeb definisce nella sua  critica della posizione da terza via presa da gran parte della sinistra occidentale, la Siria è sempre stata in prima linea, rischiando la propria sopravvivenza, ed è stata coinvolta in ogni conflitto arabo-israeliano da quando è esploso. La Siria è stato il più forte sostenitore dei movimenti di resistenza libanese contro l’occupazione israeliana, Hezbollah ha più volte attribuito in modo inequivocabile la sua capacità di  vincere efficacemente la guerra del 2006,  l’invasione israeliana del Libano, al suo appoggio da Siria e Iran.

A un anno dall’inizio dell’insurrezione in Siria, l’idea ridicola che Israele non stia perseguendo un cambio di regime in Siria ha iniziato a sgretolarsi, il ministro dell’intelligence israeliano, Dan Meridor, è stato citato dalla radio israeliana, sottolineando ciò che era evidente fin dall’inizio: il cambio di regime in Siria avrebbe rotto il patto di mutua difesa Iran-Siria, in modo da isolare l’Iran e tagliare i rifornimenti di armi a Hezbollah. Infine, il più grande avversario di Israele, la Siria, sarebbe stata azzoppato.

Questo non è stato riportato dai mass media israeliani, che hanno garantito che fosse tenuto il coperchio sull’ovvio, chiaramente nella consapevolezza che ciò renderebbe insostenibile la posizione degli insorti, che si auto-professano anti-sionisti, di cheerleaders dell’occidente nel mondo arabo. Eppure questi cheerleaders che sostengono che Assad sia un bene per Israele, non sono stati in grado di svegliarsi quando Israele ha battuto inesorabilmente i tamburi di guerra contro uno dei più importanti alleati della Siria, l’Iran.

Oltre a voler sbarazzarsi di Assad per garantire l’egemonia militare della regione, Israele ha anche un interesse economico nel distruggere l’oleodotto Siria, Iran, Iraq, che avrebbe potuto competere con l’oleodotto BTC di Israele e i piani dell’eternamente incompiuto gasdotto Nabucco per l’Europa.

Opposizione pro-Israele

Con slancio maggiore, la facciata già precaria pro-Assad dei media israeliani ha cominciato a sgretolarsi sempre più, mentre voci dall’opposizione siriana  attraversavano la linea rossa del sembrare amichevoli verso Israele. Il deputato Yitzhak Herzog, che ha già ricoperto incarichi ministeriali in parlamento israeliano, ha detto che i leader dell’opposizione siriana hanno detto che vogliono la pace con Israele, dopo che il presidente siriano Bashar al-Assad sarà caduto. Infatti, il membro del CBS Bassma Kodmani ha partecipato alla conferenza Bilderberg 2012, in cui il cambiamento di regime in Siria era all’ordine del giorno. Kodmani ha già sollecitato relazioni amichevoli tra Siria e Israele su un talk show francese, spingendosi a dire: “Abbiamo bisogno di Israele nella regione”.

Un altro membro del CNS, Ammar Abdulhamid, ha dichiarato il suo sostegno a relazioni amichevoli tra Israele e la Siria, in un’intervista con Ynetnews. All’inizio di quest’anno una conversazione telefonica tra il Radwan Ziyad e Mouhammad Abdallah del CNS, rivelava che avevano pregato il ministro della difesa israeliano Ehud Barak, di ulteriore assistenza.

Al di fuori del CNS, i figli degli ex dirigenti, ora all’opposizione, hanno aderito alla corsa pro-Israele dei ratti. Ribal al-Assad, figlio dello zio di Bashar Assad, l’ex vice-presidente in esilio Rifaat al-Asaad, ha accolto con favore la possibilità che la Siria faccia la pace con Israele. E il figlio dell’ex primo ministro siriano Nofal al-Dawalibi ha detto in un’intervista alla radio israeliana, che il popolo siriano vuole la pace con Israele. Dawalibi ha formato il “libero governo nazionale di transizione siriano“, un altro gruppo di opposizione esterno, che rivaleggia con il CNS per il potere, nella eventualità che cada il governo siriano. Questo lotte settarie e disunione, che specchiano la Libia post-Gheddafi, ora minacciano di affliggere la Siria. Anche nella più bassa gerarchia dell’opposizione, si trovano voci pro-Israele. Il siriano Danny Abdul Dayem, il semisconosciuto portavoce non ufficiale dell’ELS, è apparso sulla CNN mendicando da Israele un attacco alla Siria. E in un’intervista a Canale 2 di Israele, lo sceicco Abdullah Tamimi, un Imam in esilio dalla città siriana di Homs, ha detto che l’opposizione siriana non ha alcuna inimicizia verso Israele. Tamimi ha continuato chiedendo il supporto monetario e militare ai sunniti in Siria e Libano.

Sionisti anti-Assad e leader israeliani

I socialisti hanno scelto di essere ciechi davanti al fatto che i sionisti di rilievo sostengono la rivolta siriana sin dal suo inizio. I senatori statunitensi John McCain e Joe Lieberman, entrambi ben noti per essere amici dell’entità sionista, hanno incontrato gli insorti del CNS sul confine siriano con la Turchia, poi hanno chiesto agli Stati Uniti di armarli. In realtà, Joe Lieberman ha invocato la guerra contro la Siria fin dal 2011. Un altro noto sionista Bernard Henri-Levy, che era alla testa della distruzione della Libia con i bombardamenti aerei della NATO, ha anch’egli chiesto un attacco alla Siria.

Più di recente, voci all’interno del governo israeliano sono stati più esigenti nel chiedere e desiderare la sostituzione del governo siriano con un regime fantoccio più amichevole. Il presidente israeliano Shimon Peres, dopo aver ricevuto la ‘Medaglia della Libertà‘ dal presidente degli Stati Uniti Barack Obama, ha detto che il mondo deve sbarazzarsi di Assad. Ciò che stava ricevendo come medaglia, richiederebbe un articolo dedicato alla psicoanalisi di un evento del genere; ma ciò che ha affermato, essendo parte di un sistema  responsabile degli abusi più gravi all’umanità nella storia, secondo cui da un punto di vista “umano” Assad deve andarsene, in realtà dovrebbe fare pensare i cosiddetti anti-sionisti. Altri membri del governo israeliano, come il vice primo ministro israeliano Shaul Mofaz, hanno esortato le potenze mondiali a avviare un cambiamento in stile libico del regime in Siria. E il ministro della difesa israeliano Ehud Barak ha chiesto al ‘mondo di agire’ per rimuovere Assad, mentre il viceministro degli esteri israeliano Danny Ayalon, ha accusato il “mondo” di comportarsi male per non aver agito contro il governo siriano, e poi offerto l’”assistenza” di a Israele ai “rifugiati” siriani. Esiguo eufemismo per armare i ribelli al confine.


Nonostante la volontà palese del governo degli Stati Uniti per un cambiamento di regime in Siria, che ha sempre dichiarato più volte, e gli evidenti interessi economici e militari di Israele per il perseguimento di un cambio di regime in Siria, in particolare la rottura dell’Asse della Resistenza e la distruzione di piani per gli oleodotti rivali. Nonostante le numerose dichiarazioni pubbliche da parte dei membri dell’opposizione siriana, pro-Israele, e la moltitudine di funzionari governativi israeliani che chiedono la caduta del governo siriano, così come dei lobbisti sionisti e delle più importanti figure sioniste come Bernard Henri-Levy, che sostengono  l’insurrezione, i cosiddetta “socialisti anti-sionisti” e i gruppi islamici persistono nella loro affermazione che Israele non ha alcun interesse a un cambio di regime in Siria, e che l’insurrezione in Siria ha base interna. Sebbene tutte le informazioni contrarie a questa illusione siano chiare, sembra che i gruppi socialisti e islamici restino volontariamente ciechi.

Questa posizione diventa sempre più insostenibile tuttavia, recentemente alla luce dell’omicidio del Viceministro della Difesa della Siria Asef Shawkat, che insieme all’assassinio contemporaneo del Ministro della Difesa Raoud Dajiha e dell’Assistente del Vice Presidente Hassan Turkmani, che il governo siriano attribuisce direttamente a Israele, Arabia Saudita e Qatar, nuove informazioni sono venute alla luce, rivelate dal caporedattore di al-AkhbarIbrahim al-Amin.
In un articolo pubblicato oggi, Amin scrive di Shawkat  che, nonostante i tentativi incessanti da parte di Stati Uniti, Israele ed altri per demonizzarlo, infatti, aveva svolto un ruolo importante nella resistenza all’occupazione israeliana in Palestina. Fino alla fine, ha sempre sostenuto e risposto alle necessità delle forze della resistenza in Palestina e in Libano, e dei loro membri e quadri in Siria. Ha supervisionato tutto, dal loro alloggio e trasporto, ai loro campi di addestramento e di schieramento, l’organizzazione per i quadri dall’interno Palestina all’entrata segreta nel paese per l’addestramento.

Per la resistenza in Libano, Shawkat era un vero e proprio partner, fornendo tutta l’assistenza necessaria senza bisogno di ordini o di approvazione da parte della leadership. Era stato un attore centrale nella guerra del giugno 2006. Ha passato tutto il tempo nella stanza centrale delle operazioni, istituita in linea con una direttiva di Assad per fornire alla resistenza qualsiasi arma volesse, in particolare missili, tratta dalle scorte dell’esercito siriano. Shawkat e altri ufficiali e uomini dell’esercito siriano – tra cui Muhammad Suleiman, che è stato assassinato dal Mossad sulla costa siriana, nel 2008 – trascorse settimane coordinando i rifornimenti che hanno aiutato la resistenza a raggiungere i successi che hanno portato alla sconfitta di Israele.

Nonostante le accuse mosse ad Asef Shawkat in materia di sicurezza, questioni politiche o altro, per Imad Mughniyeh, il capo militare di Hezbollah assassinato era solo un altro compagno, un uomo modesto, che si inchinava quando stringeva la mano ad Hassan Nasrallah, e gli piaceva ascoltare la notizie dalla Palestina, infine, a notte fonda.

Tuttavia di anti-sionisti autoproclamati ce ne sono pochi in questo mondo che possano dire di aver fatto quanto sopra per la Resistenza palestinese, contro l’entità sionista. Ma dopo aver dimostrato di ignorare intenzionalmente tutti i fatti e la lunga storia della resistenza della Siria a Israele, è una grande tragedia che coloro che si aggrappano all’argomento trattato in questo saggio, siano solo forse in grado di lasciarla perdere se la Siria dovesse cadere, e quindi la realtà del totale abbandono militare della Palestina sarebbe a tutti così chiaramente devastante a vedersi.

Traduzione italiana di Alessandro Lattanzio – SitoAurora


SyrianFreePress.net Network reloaded at